جزيره بي خيالي

خداحافظ

2006-05-13T07:14:00.000-07:00

خداحافظ من رفتم اينجا

گاف آقای کارگردان

2006-04-30T11:02:00.000-07:00

باران سیاه رایدلی اسکات چنگی به دل نمی زند.دیشب دیدمش. یک فیلم اکشن صد در صد آمریکایی که بدش نمی آید یانکی ها را مرکز و محور تمام جهان فرض کند. بیچاره ژاپنی های فیلم که همگی وحشی، زبان نفهم و البته خنگ نشان داده شدند.( اینجور مواقع است که آدم از انزوای کشورش شادمان می شود. فکر کنید اگر اسکات دوربینش را بر می داشت ، می آمد ایران و وسط میدان توپخونه تهران فیلم می ساخت چه سوژه هایی که نصیبش نمی شد).اسکات را از گلادیاتورش می شناسم. آن نگاه اسطوره ای و تاثیر گذارش در گلادیاتور هیچگاه از ذهنم پاک نمی شود. اما کارگردان باران سیاه زمین تا آسمان با آنی که من می شناسم فرق دارد؛ سر گرم کننده، بازاری و سطحی. یک اسکات آمریکایی زده که دوست دارد همه (غیر آمریکایی ها) را خنگ و کم هوش نشان دهد و خودش را دانای کل فرض کند.بخصوص آنجاهایی که قهرمان فیلم، مایکل داگلاس، محض خنده ژاپنی ها را دست می اندازد، سر کار می گذارد و بد و بیراههایی نثارشان می کند و هیچ کدامشان هم منظور این کلمات قصار را نمی فهمند. باران سیاه به دلم ننشست. حوصله ام را سربرد و حسابی خسته ام کرد. گرچه اسکات کارگردان محبوب ژنرال است اما این بار گاف داده است بدجور

دست گدايي آقاي رييس جمهور

2006-04-26T00:45:00.000-07:00

بچه هاي روزنامه تبريك مي گويند كه در آزادي بالاخره به رويمان باز شد اما من شاد نيستم. من از اين بازي كثيف آقاي رييس جمهور عصباني ام. اين بازي لعنتي يكي به ميخ يكي به نعل... اين ترفند عوامفريبي آقاي رييس جمهور كه به لطف دوستان مجلسي اش راه انداخته،‌به شدت روي اعصابم است. تحصن زنان مسلمان مقابل مجلس،‌ طرح مبارزه با بي حجابي و سر انجام گشتهاي ارشاد بدحجابي، اما فردايش در آزادي به روي زنان باز مي شود. بازي جالبي است. در نامه رييس جمهور هرگز زن جدا از خانواده اش به رسميت شناخته نشده است؛ حضور در استاديوم همراه خانواده و معلوم است كه منظور از خانواده يعني همراه بودن با يك مرد. رييس جمهوري دستورورود به استاديوم را مي دهد كه آسانسورهاي دوره شهرداري اش مشمول طرح تفكيك جنسيتي شده بودند. من به اين لبخند مشكوكم. به اين بازي موش وگربه بازي مجلس و دولت ترديد دارم. من به اين گدايي محبوبيت مي خندم

يك گفتگوي غيره منتظره توي يك دامپزشكي

2006-04-22T05:41:00.000-07:00

چهارشنبه با رضا عطاران مصاحبه داشتيم، من و كريم.غيره منتظره بود، تا يك ساعت قبل از زمان گفتگو نمي دانستم بايد امروزمصاحبه كنم. هوو را هم كه نديده بودم. محل قرار دفتر كار جديد عطاران بود؛‌طبقه همكف يك دامپزشكي. بامزه است، نه؟ مصاحبه با مزه اي شد. كلي حال كرديم. عطاران هم خوب راه مي آمد. مصاحبه امروز توي چلچراغ چاپ شده. بخوانيدش

یک خانم نویسنده دیگر

2006-04-12T11:56:00.000-07:00

عطر سنبل، عطر کاج هدیه عید یکی از دوستان است. چند ساعتی نیست که آن را دست گرفته ام و می خوانم. یک کتاب ساده،شیرین، خواندنی و البته همراه با طنزی ظریف و پنهان از یک نام نا آشنا؛ فیروزه جزایری دوما، یک ایرانی مقیم آمریکا که فارسی فکر می کند، فارسی ماجراهایش را دنبال می کند ولی انگلیسی می نویسد، محمد سلیمانی کتاب را ترجمه کرده .عطر سنبل، عطر کاج خاطرات شروع به زندگی نویسنده در آمریکا است و کاندیدای چند جایزه معتبر آمریکایی شده. بعد از زویا پیرزاد، مرجان شیرمحمدی، فریبا وفی و چندتایی دیگر حالا باید نام فیروزه جزایری را هم یه لیست خانم های نویسنده اضافه کنیم و منتظر کتاب بعدی شان باشیم. اتفاق خوبی است

پارادوکسهای من

2006-04-12T11:43:00.000-07:00

خبر گزاری ایسنا را باز می کنم . در همان نگاه بی دقت و سرسری می خوانم مهدوی کیا : پشیمانم! توضیح خبر را می خوانم. ابن بارقرعه به نام مهدوی کیا است و نوبت اوست که میان تور باشد. ستاره ها و حاشیه هایشان همیشه جذاب بوده اند. اما حرف من چیز دیگر است. حرف من پارادوکس بزرگ ما خبر نگارها است. ما خبر نگارهایی که برای حرمت حریم خصوصی قلم می زنیم و صفحه سیاه می کنیم. اما تا می بینیم که ستاره قدم از قدم خطا رفت تیتر می کنیم که بیا و ببین. حرف از الگو و اسطوره نزنید که اگر از آن ستاره های بیچاره بپرسید و بخواهید که رک و راست جواب بدهند هرگز زیر منت اسطوره شدن نمی روند و نمی خواهند که بروند. خدا می داند اگر روزی پاپاراتزی های دیگری دست به کار شوند و از سوراخ سنبه های زندگی ما، پاپاراتزی های فعلی، عکس بگیرند و تیتر بزنند چه خواهد شد. این گزارش، این تیتر و این عکس کار روزنامه بیلد آلمان است. جام جهانی نزدیک است و گویا نباید با دل خوش بازی تیممان را نگاه کنیم

یک دقیقه فرصت

2006-04-09T12:43:00.000-07:00

حال و حوصله نوشتن ندارم. اوضاع قاطی پاتی شده بدجور... یکی رومانتیکش می گیره به من زنگ می زنه، یکی افسردگی داره باید من بهش گوش بدم، یکی کار داره من باید راه بندازمش، اون یکی حال نداره بیاد مطلبش رو بده من باید براش بنویسم... چشمم کور همه شون رو انجام می دم. فقط یک دقیقه فرصت بدین نفس تازه کنم، همین

قهرمان زمين كه از ديوار بالا رفته بود

2006-04-03T02:10:00.000-07:00

وقتي سوار بر آن تويوتاي نقرابي آمد دانشكده محيط زيست دانشگاه تهران و رفت پشت تريبون تا از تنوع زيستي و محيط زيست و گريه هايش در هيات دولت براي حفظ يوزپلنگ اسيايي بگويد،‌مي خنديد. او معصومه ابتكار همان خواهر مري اي بود كه از ديوار لانه جاسوسي بالا رفته بود و حرفهاي برادرانش را بدون تپق براي امريكايي ها ترجمه كرده بود. او حالا قهرمان زمين است بخاطر تلاشهايش براي نگهباني از زمين

تی شرتهای نیما نی

2006-04-01T08:57:00.000-08:00

اینجا ( این عکس) نیویورک است. وسط وسط غرب. این پسر هم اهل هر کجا که باشد ایرانی نیست. اما به تی شرتش خوب دقت کنید. به گمانم شعر حافظ رویش نوشته شده. کار کار نیما است. اگر بگویم نیما بهنود شاید بیشتر تعجب کنید؛ نیما پسر مسعود بهنود همان روزنامه نگار معروف و البته دور از ایران. اودر نیویورک طراح لباس است و شعر های حافظ و مولانا را روی تی شرتهایش طراحی می کند. نیما نی( نیما نیویورک) حسابی میان مارکهای معروف آن ور آب سر و صدا کرده و طرفدار دارد

دوراهی

2006-04-01T08:00:00.000-08:00

بومدالالای بومدالالای بومدالالایلای... افشین می خواند، من روی تختم دراز می کشم . فقط چند ساعت دیگر مانده تا شروع استرسها و زود باشها و باید پر شودها و ... جان کلام را دوباره بر می دارم، با گراهام گرین می روم به آفریقا، حواسم اما پیش آن سالن بزرگ و شلوغ است که خواب و رخوت هدیه می دهد به آدم بی امان... شبیه دفتر روزنامه نیست، دیوار های سفیدش بیشتر آدم را یاد مرده شور خونه می اندازد. سرد و مرده... جوجه گربه می خواهد که حتما به مرده شورخونه بروم. جوجه گربه ها همیشه از آدم کارهای سخت می خواهند.آچار فرانسه بودن سخت تر است. هویت ندارد. تهش همان بازیکن خارق العاده پرسولیس دهه شصت است؛ مجتبی محرمی! کجاست آچار فرانسه؟ کسی یادش می آید او را؟ ژنرال اما به این حرف های من می خندد. اصلا ژنرال همیشه به من می خندد! ... گراهام گرین همچنان درگیر دو دلی های سرگرد اسکوبی است و انگلیسی بازی ویلسون... من مانده ام سر دوراهی

می خواستم چی کاره بشم؟

2006-03-25T03:47:00.000-08:00

بچه که بودم نمی دونستم می خوام چه کاره بشم. تا اونجا که یادم می اد کسی نپرسید دوست داری چه کاره بشی اون موقع ها مادر پدرها فقط می خواستن بچه هاشون رو مودب ترین بچه های دنیا تربیت کنن! اگر هم کسی پرسید، یادم نیست چه جوابی دادم. اما من دوست داشتم یه قهرمان بشم، یه قهرمان اسطوره ای که آخر کار تک و تنها و غم انگیز می میره و دل همه رو ریش می کنه! اون موقع ها من بجای کارتون سریال های بزرگترها رو می دیدم و تا بوق سگ هم بیدار بودم! در هر صورت شغلی نداشتم. رفتم دبستان و شدم بچه درس خوان مدرسه. بچه درس خوانها آن موقع می شدن مبصرکلاس، پس یک کمی حس قهرمانی و لیدری را امتحان کردم( دروغ چرا؟ حس بدی نبود). اولین انشای زندگی ام را سال سوم دبستان نوشتم و مثل همه می خواستم فرد مفیدی برای جامعه بشوم (این جمله را فکر کنم پدرم گفت). هنوز نمی دانستم می خواهم چه کاره بشوم ولی به این نتیجه رسیدم ممکن است هر کاره ای بشوم الا نویسنده! به هر حال معلم ها به بچه درسخوانها حتما ارفاق می کنند و من پای مزخرفترین ( خانم معلم وقتی انشایم را خواند قیافه اش یکجوری شد) انشا نمره بیست را دیدم! دوره راهنمایی شروع شد و من عاشق شدم، عاشق معلم علوم. لا بلای عاشقی به مهندسی، پزشکی، گاهی معلمی و غیره هم فکر می کردم، اما سر راست و مطمئن نمی دانستم آخرش کدام یکی را دوست دارم. آن موقع ها بیشتر عاشق بودم و مبصر کلاس و همچنان عاشق قهرمان بازی در عشق، البته در عالم خیال!. دبیرستان که رفتم باید تکلیفم را روشن می کردم. همینجوری الکی (واقعا الکی، چون دختر خاله ام گفته بود درس شیرینی است!) از شیمی خوشم آمد. تصمیمم را گرفتم و شدم دانش آموز رشته تجربی اما نمی دانم چرا همینجوری وارد بحثهای از ما بهتران شدم آن هم در دبیرستان علوی اسلامی! قصه حسن و محبوبه و پدر مادر ما متهمیم و شریعتی، سینما، کتاب اما شیمی را هنوز دوست داشتم گرچه بزرگترها می گفتند دندانپزشکی، دارو سازی و... لایه ازن تقریبا همان سالها سوراخ شد یا دست کم سوراخش بزرگتر شد! من هم که همچنان در لایه های زیرین روحم به قهرمانی فکر می کردم، این شد که به دوختن ازن علاقمند شدم! کنکور دادم ومهندسی محیط زیست قبول شدم. چند باری که سر کلاس نشستم به این نتیجه رسیدم توی دانشگاه عمرا نمی شود حتی سوراخ را درز گرفت چه برسد به دوختن! خب باید می نشستم تا لیسانس بگیرم! نشستم و بجای دوختن سوراخ لایه ازن به فرق مانیفست و مسعود کیمیایی و رابطه اکبر گنجی و چراغ قوه و خاتمی و سعیدها ... فکر کردم و نوشتم، بی خیال قهرمانی. دانشگاه تمام شد. و من تقریبا روزنامه نگار شدم! شدم؟ بچه که بودم عمرا نمی دانستم روزنامه نگاری شغل است

قلعه مردانه جام جم

2006-03-17T11:24:00.000-08:00

امروز برای آخرین برنامه رادیویی عصر روز هفتم در سال 84 دعوت شدم رادیو، به عنوان نویسنده آیتم نیما( یادش بخیر نیما رییسی گل، گوینده آیتم، که رفت سر فیلمبرداری و من را تنها گذاشت)/ فرشید( فرشید منافی، گوینده جایگزین) دانشمند. نگهبانی جلوی جام جم تا فهمید یک خانم مهمان رادیو است سریع به راننده دستور داد مهمان یعنی من پیاده شود و از حراست خواهران عبور کند. حراست خواهران تا مانتوی نچندان کوتاهم را دید اخم کرد که اجازه نمی دهیم. قرار شد دوباره ماشین سازمان بیاید دنبالم و از در شمالی برویم پخش رادیو سراسری. ماشین آمد و راه افتادیم. نگهبانی در شمالی هم مثل نگهبان قبلی مهمان را برای ورود به پخش مجبور به عبور از حراست خواهران کرد. حراست خواهران هم... مگر انتظار دیگری دارید؟ اما با پادر میانی سولماز ادیبی، دستیار تولید خوش اخلاق و دوست داشتنی برنامه، مشکل حل شد و من با یک مانتوی کوتاه توانستم وارد قلعه مردانه صدا و سیمای آقای ضرغامی شوم و احتمالا بسیاری از آقایان را در مدت حرکت به سمت پخش از راه به در و آنها را از ذکر خدا غافل کردم! خیلی ها معتقدند دوره ریاست ضرغامی دوره تحول درسازمان صدا و سیما است، اما قلعه مردانه جام جم هنوز زنان را دشمن شماره یک مقدسات و شئونات! رادیو و تلویزیون می داند. حضور یک خانم به تنهایی کافی است تا حراست و نگهبانی و کارمند و غیره به تکاپو بیفتند و دست و دلشان بلرزد که مبادا اتفاق ناگواری بیفتد. آیا جام جم نشینان نمونه کامل فی قلوبهم مرضا نیستند؟

شهر در قرق وحشی ها

2006-03-14T10:59:00.000-08:00

امروز چهارشنبه آخر سال است و می خواهم گزارش بنویسم اما تمرکز ندارم. صدای انفجار بد جور می زند توی گوشم. چهارشنبه سوری دیگر آدم را یاد جشن و روزهای آخر سال نمی اندازد. به سالهای شصت و پنج و شصت و شش بیشتر می ماند. سالهای بمباران، ضد هوایی و پناهگاه.چهار شنبه سوری شادی و سرور تبدیل شده به شب وحشت و تپش. ساعت شش و نیم عصر تمام مانتو فروشی های میدان هفت تیر خلوت و خالی است. از آن ترافیک نفس گیر آخر سال هم امشب خبری نیست. کسی جرات بیرون آمدن ندارد. چه کسی تضمین می دهد سرنشینهای ماشین امنیت دارند؟ عابر پیاده که دیگر جای خود دارد در این آشفته بازار شب چهارشنبه سوری! آن وقت که در مذمت چهارشنبه سوری برنامه ها نوشته می شد و سیاستها پایه گذاری می شد آیا کسی فکر می کرد جشن آتش به صحنه انفجار و ترس و لرز تبدیل شود؟ برنامه کار خودش را کرد و جشن آشکار آتش جایش را به ترقه بازی های پنهان و مخفی داد. حالا دیگر هر لحظه باید منتظر انفجار نارنجک و دینامیت زیر پایمان باشیم و گوشمان سوت بکشد و دلمان هری بریزد پایین که چهارشنبه سوری جایش را با میدان جنگ عوض کرده... حالا دیگر باید به ترس دخترکها، پیرزنان و پیرمردان که از صداهای ناگهانی از جا می پرند بخندیم...اگر رسم بود که از روی آتش بپریم حالا از ترس زهره ترک می شویم و از زور صدا از جا می پریم... برنامه ها نه تنها رسم را پنهان کردند که اخلاق را هم کشتند. برنامه هایی که برای رستگاری نوشته شدند، وحشی هایی تربیت کردند که نه بیمار قلبی سرشان می شود نه خانم باردار... شهر در قرق وحشی هاست. شک نکنید.

سپاسگزار توجه شما

2006-03-14T10:56:00.000-08:00

ساعت شش و چهل و پنج دقیقه عصر، پیاده روهای تهران امنیت ندارد.حریم شخصی آدمها شوخی مسخره ای است که فقط کتاب قانون را سنگین کرده و مارا سرگرم.آنقدر مسخره که می شود از کنار آدمها رد شد و بی هیچ احترام وترسی با بازو به سینه و کتفشان کوبید، ناخن در دستشان فرو کرد، خندید و رفت. و مسخره تر آنکه دیگران این شبیه خون آشکار را می بینند و به اعتراض آنکه شبیه خون خورده جوری نگاه می کنند که انگار رسم همین است، باید با آن کنار آمد و سپاسگزار این همه توجه بود

چهار شنبه سوري

2006-03-12T05:17:00.000-08:00

دير شده،‌خب شما هم به اين دير شده هاي من عادت كرده ايد ديگر! چهار شنبه سوري را همين دو سه روز پيش ديدم. خوب بود. اصغر فرهادي در تصوير كردن سياهي هاي اجتماعي استاد شده ديگر. تند،‌سريع و بدون اتلاف وقت حرفش،‌تحليلش و ضربه اش را محكم مي زند و مي رود. لفت نمي دهد،‌اعصابت را مثل كش از دو سر نمي كشد،‌حاشيه هم نمي رود. فقط با احساساتت ور مي رود و هي مي خواهد كه قضاوت كني و نكني... و اما هديه تهراني... متفاوت،‌عصبي،‌سياه،‌مشكوك و البته بازيگر!‌حالا ديگر كسي جرات دارد بگويد هديه تهراني يكنواخت و تكراري بازي مي كند؟

چهارشنبه سوري را حتما ببينيد. توي اين بلبشوي چپ دست و بر بادرفته و ... آخر سال مي شود به چهار شنبه سوري دل خوش كرد

ژنرال گمشده

2006-03-08T10:51:00.000-08:00

سرجوخه حسابی داغون شده... حوصله اش از همه چی سر رفته توی این چند وقت نه تونسته فیلم ببینه نه فوتبال و نه کتاب خونده... حالا می فهمه آتیه وقتی می گه حالم خوب نیست یعنی چی. ژنرال هم دیگه با سرجوخه خوب نیست. به حرفاش گوش نمی ده. یادش رفته سرجوخه رو... تو آخرین بیسیمهاش! به سرجوخه گفته بود : کسل کننده ای! دیگه درد و آزردگی ات برام مهم نیست. یه زمونی برام مهم بودی اما حالا...سرجوخه خیلی وقته دلش برای ژنرال تنگ شده. ژنرال هست اما دیگه مثل سابق نیست... اون گمشده. سرگرم سرهنگ ها شده و داره نقشه می کشه.شما بگین یه سرجوخه تنهای تنها باید چی کار کنه؟ ژنرالش رو از کجا پیدا کنه؟

هشت مارس

2006-03-04T23:54:00.001-08:00

بچه هاي انجمن حامي چهار شنبه ساعت 3-6 توي فرهنگسراي بانو ميزبان اونايي هستن كه پيگير قضاياي زنان بخصوص از نوع مهاجرش هستن. (هستن تو هستني شد) چهارشنبه 8 مارس روز جهاني زن را فراموش نكنيد

زايمان ادامه دار فيل

2006-03-04T07:49:00.000-08:00

شرمنده اساسي... قرار بود مثلا امروز روي كيوسك باشيم اما روزنامه ها دم در دفتر روزنامه انبار شده بود ... ما معني توزيع به موقع را نمي دانيم... به خدا نمي دانيم... وگرنه گزارش نمي سوزانديم. به هرحال فردا ديگه حتما نگاه ورزشي را روي كيوسك ببينيد. راستي دوتا فيلم دارم براي ديدن كه هنوز نديدم. اين روزنامه كوفتي زندگي من را بهم ريخته

فبل جدی جدی زایمان کرد

2006-03-03T11:15:00.000-08:00

این پیام کوتاه 12/12، 2/2، 3/3 هم امروز دهان ما را صاف کرد اساسی. البته این دهان ما دو سه روزی می شود که مشمول امر صاف کاری است. راستی فیل جدی جدی زایمان کرد. یعنی فردا این روزنامه کوفتی بالاخره می رود روی کیوسک.نگاه ورزشی را فردا ببینید. (گزارش صفحه دو را فراموش نکنید.) امروز بی بی سی هم تصمیم گرفت از حضور دخترها در آزادی گزارش بنویسد

پشت هم گزارش سقوط برگ

2006-03-03T11:11:00.000-08:00

شیما زنگ می زند که سحر می خواهم خبر بدی بدهم...کتی رفت...کتی خواهر پریچهر، خدایا اون که خیلی جوون بود

میثم حال ندارد سر به سرم بگذارد...کم حرف می زند... جوجه گربه سرحال نیست... حجله دوستش را توی دانشگاه دیده
مامان می خواهد چیزی بگوید و نمی گوید ...بفهمی نفهمی گریه کرده...سحر، پوریا صبح از خواب بیدار نشده
خدایا ! تو هم دیگه حوصله ما جوونا رو نداری ها

آقاي سرهنگ شجاع

2006-03-02T00:10:00.000-08:00

مرسي يلدا، مرسي دخترك پرچم پوش

...

2006-03-01T23:55:00.000-08:00

گفتن از تلاش براي آزادي هيچي ننويسم... اما ديروز خدا حرمت نداشت

لطفا خیلی چیز ننویس

2006-02-28T12:19:00.000-08:00

عکاس روزنامه می گوید "امروز رییس جمهور در تمرینات تیم ملی فوتبال حاضر شده و مثل بازیکنان لباس پوشیده، گرم کرده و هرچی پنالتی زده گل شده..." و من به این فکر می کنم چرا برانکو از او دعوت نمی کند که تیم را در مسابقات جام جهانی همراهی کند. بالاخره تیم پنالتی زن هم می خواهد! آقای رییس جمهور هم که متخصص پنالتی! منتها از نوع گل به خودی اش. اما اینها مهم نیست. مهم توانایی های آقای رییس جمهور در انجام کارهای نمایشی و توده گراست. او گرمکن ورزشی می پوشد اما به بازیکنان فوتبال یاد آوری می کند انرژی هسته ای حق مسلم ماست! ورزش از سیاست جداست ولی نه خیلی

***
آقای تهییه کننده از رادیو تماس می گیرد تا نوشتن مطلب فردا را یادآوری کند. تاکید می کند خیلی چیز ننویسم! منظورش این است سیاه نمایی نکنم، به آنفلوانزای مرغی گیر ندهم، از قتل و جنایت ننویسم، اسمی از هواپیما و سقوط و غیره نبرم و... خلاصه کلی خط قرمز برایم می کشد. من مانده ام و هفت روز بدون موضوعات اساسی و به درد بخور. آدم تقاضای مرگ کند بهتر نیست؟

***
این چند روزه فیلم بی فیلم. ژنرال فیلم لئولو را داده ببینم، اما هنوز سراغش نرفته ام. سرگردان و بی حوصله

مخم حرف مي زند

2006-02-26T00:19:00.000-08:00

دود، سردرد،بي خوابي... واي خيلي خسته و عصبي ام.شب تا صبح مخم حرف مي زند!سرفه مي كند،داد مي زند و ... شوخي نمي كنم. گاهي آنقدر بلند بلند كه بي خيال خواب مي شوم. سردرگم و شلوغ پلوغ شده ام. ذهنم شده شكل كمد آقاي ووپي. آنقدر پر كه هيچي توش پيدا نمي شود.( ژنرال اگر اين كلمه ذهن و مخ را مي شنيد حتما با آن فيگور مخصوص خودش مي گفت ذهن؟ مخ؟ شوخي مي كني سحر)

بازهم دیر شد

2006-02-23T10:32:00.000-08:00

ایران- کاستاریکا دهم اسفند. بازهم فوتبال، بازهم استادیوم آزادی و بازهم در های نیمه باز آزادی به روی ما که زنیم. امید ایرانمهر خواسته لینک تمایل به حضور دوباره در استادیوم را بگذارم. حتما
یادم نمی رود 18 خرداد را که روسری سفیدها غوغا کردند. خاتمی هم بود. کمک کرد. نفوذی ها خبر آوردند او گفته روسری سفیدها را راه دهند.حالا اما خاتمی نیست. امروز.. چانه زدن با آن سرباز شهرستانی نگهبان آزادی! سخت است. ته دلش هیچی نیست، اما اهل گفتگو هم نیست. روز بازی با آلمان تجربه اش کردم؛ خودش و باتومش را. جعفر پناهی هم نشانمان داد. این روزها حتی نمایش آن روز دل انگیز را هم بر نمی تابند. کسی از سرنوشت آفساید خبر دارد؟
دهم اسفند دوباره جمع می شویم. اما دیر است. دیر جنبیدیم. فرصت سوزاندیم، نه برای همراه کردن آنها که خواهان آزادی اند، که برای به راه آوردن نگهبانان و مالکان آزادی.حیف